Als twee grote bruine ogen je vragen
Help me, want ik voel me niet fijn
Mag je dan omdat je zelf voelt
Dit is het einde, egoïstisch zijn

Als je van de dokter hoort
Dit komt niet meer goed
En hij krijgt steeds meer pijn
Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen
Egoïstisch zijn

Als twee lieve bruine ogen
Zich sluiten gaan voorgoed
En je met zijn levenloze lichaam weer naar huis toe moet
Met de riem in je hand en je hart vol pijn
Dan probeer je jezelf te overtuigen
Dit was het best
Ik mocht niet egoïstisch zijn

Vele jaren was je bij mij
Elke dag samen was een feest
En in al die fijne jaren
Ben jij zelf niet een keer …..
Egoïstisch geweest

Vandaag hebben we afscheid genomen van onze Rusty, hij was bijna 15 jaar, en hij was nog zo helder als toen ie 1 jaar was, maar z’n lichaam had er genoeg van. Artrose in z’n ledematen maakte het hem steeds moeilijker om te lopen/staan.

Ook Rusty was een hond die we hadden gered (2007) van uitzichtloze situatie uit het hondenasiel in Gosford (NSW Australia). Hij woog nog geen 8Kg, had kennel hoest, en zat helemaal onder de vlooien. Een perfecte kandidaat om onze honden familie uit te breiden. We konden hem niet gelijk meenemen omdat ie nog te ziek was en gecastreerd moest worden. Afijn een week later heb ik hem daadwerkelijk opgehaald, ik weet het nog goed hij zat naast me in de auto, en heeft de hele weg naar me zitten kijken, ik heb hem toen verzekerd dat we hem de rest van z’n leven een onderkomen zouden geven.

Rusty had Australian cattle dog in ‘m, we weten niet wat de rest was, maar hij was een zeer energieke hond. Hij had ook een heel erg sterk jacht instinct, wat een wat mindere kant van ‘m was. Alles wat maar enigszins een vacht had, werd opgejaagd en gedood als ie de kans kreeg. Hier kwamen we wat later achter, toen we een dode possum in de achtertuin vonden, die hij al verschillende dagen had beloerd. Dit instinct was zo sterk dat ie zichzelf had geleerd om bomen te klimmen, wat ik een hond nog nooit had zien doen. Ik heb hem verschillende keren uit een boom moeten halen.

Maar je was een heerlijke gehoorzame aanhankelijke hond, die graag bij je was, weggaan met de auto, naar het strand was toch wel zijn meest favoriete uitje. Kamperen was ook een graag gedane uiting, vooral als er een kampvuur werd gemaakt, hij kon er niet dicht genoeg bij zitten, soms zo dicht dat het een beetje gevaarlijk werd. Onze verhuizing van Sydney naar de bush was ook een welkome verandering (voor welke hond niet), met z’n allen naar de creek aan de achterkant van het landgoed was een uitje om naar uit te kijken.

Ook naarmate je ouder werd en steeds moeilijker te been was, wilde je koste wat het kost mee naar de creek. Dit hield meestal in dat ik je de terugweg moest dragen, want je oude beentjes konden dat niet meer volbrengen. Ook begon je zelfvertrouwen een stuk minder te worden, en je werd bang van harde knallen (schieten, onweer, enz). Als dit gebeurde en we waren niet thuis ging je er vandoor om ons te zoeken, vele malen was je verdwenen na zo’n gebeurtenis, maar gelukkig vond je altijd je weg weer terug, of vriendelijke buren lieten weten dat ze je hadden gevonden. Het feit dat je doof werd, was in dit geval een beetje meegenomen, je kon het onweer tenslotte niet meer horen. Na al die jaren voelde je je erg veilig bij ons, omdat ik veel thuis vertoef, was je altijd dicht bij me in de buurt, als ik werk in mijn klein home office verrichtte, was je altijd van de partij. Je had je eigen plekje daar.

Eten begon ook een probleem te worden, we moesten je meestal handvoeren, ook was je regelmatig te laat met het naar buiten gaan als je moest poepen. Dit was allemaal geen probleem, en waren happy om je daarbij te helpen. Maar je kon steeds meer zien dat lopen een pijnlijke bedoeling werd, langer dan een minuut kon je ook niet meer blijven staan, en zakte je achterbenen in elkaar. Dit weerhield je er niet van, om me zo ver dat mogelijk was, me de hele dag te volgen. We moesten de onvermijdelijke beslissing maken, maar wat het zo moeilijk maakte was dat je mentaal er nog zo goed bij was. Het leven beëindigen van een hond die alleen maar bij je wil zijn is zo verschrikkelijk moeilijk. 3 keer hadden we het bezoek aan de dierenarts om je in te laten slapen afgezegd, omdat we dachten dat het weer iets beter ging. Vandaag hebben we dit niet gedaan, en hebben we Rusty in m’n armen in laten slapen. Ik kan het niet onder woorden brengen, hoe pijnlijk het is om het leven van je trouwe dierbare hond langzaam weg te zien vloeien, zo verschrikkelijk pijnlijk. Ook jij laat een groot gat achter maatje, en zullen we de nodige tijd nodig hebben om dit te verwerken. Vaarwel maatje en geef Chicko, Champers en Tyson een lik van ons, als je ze ziet bij de regenboogbrug.